Decyzja o warunkach zabudowy

 

 

 

Rynek mieszkaniowy w 2016 r.

fot. bigstockphoto.com

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to narzędzie planowania przestrzennego. Wprowadzono ją ustawą z 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydawana jest jedynie dla terenów, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i ma na celu ustalenie, czy dane zamierzenie inwestycyjne nie naruszy ładu przestrzennego. Reguluje wysokość budynku, jego kształt, kolor elewacji, posadowienie na działce itp. elementy.

Wniosek o ustalenie warunków zabudowy może złożyć każdy. Nie trzeba być właścicielem nieruchomości ani posiadać innego tytułu prawnego do dysponowania nią, decyzja bowiem nie rodzi prawa do terenu. Wniosek wraz z załącznikami składa się do odpowiedniego urzędu.

Decyzję wydaje właściwy organ samorządowy, czyli wójt, burmistrz, bądź prezydent miasta. Zwykle w jego imieniu robi to odpowiednia komórka we właściwym urzędzie. Najczęściej wydział urbanistyki, geodezji albo planowania przestrzennego.

Celem decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, czy dane zamierzenie inwestycyjne nie naruszy ładu przestrzennego. Decyzja określa rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, takie jak: wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego, infrastruktury technicznej i komunikacji, interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów na terenach górniczych. Dokument wyznacza też linie rozgraniczające teren inwestycji oraz określa inne dozwolone elementy zabudowy: wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu.

By decyzja o warunkach zabudowy mogła być wydana, muszą być spełnione określone warunki: co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana w sposób, który pozwala na kontynuację rodzaju zabudowy; teren ma dostęp do drogi publicznej; uzbrojenie terenu (istniejące lub planowane) jest wystarczające dla planowanej inwestycji; teren nie wymaga zgody na odrolnienie bądź odlesienie; decyzja jest zgodna z innymi przepisami, np. dotyczącymi ochrony środowiska, czy z prawem budowlanym. Warunki te muszą być spełnione łącznie.

Szczególnym rodzajem decyzji o warunkach zabudowy jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydawana jest dla inwestycji celu publicznego właśnie, czyli budynków użyteczności publicznych, takich jak szkoły, szpitale, obiekty administracji, kulturalne, a także drogi publiczne.

Decyzja o warunkach zabudowy miała być w założeniu narzędziem pomocniczym, stosowanym na obszarach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ jednak w Polsce plany zagospodarowania pokrywają stosunkowo niewielki procent terytorium, ustawodawca wprowadził decyzję o warunkach zabudowy, czyniąc ją głównym instrumentem planowania przestrzennego w Polsce.

Ten stan rzeczy jest powszechnie traktowany jako patogenny. Prowadzi do pogłębiania chaosu przestrzennego oraz wydłuża proces budowlany. Stał się też sposobem wymuszania łapówek, ze względu na uznaniowość wydawana decyzji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.